Inauguración en Vigo
Emprenderemos a nosa travesía por dúas arquitecturas significativas coas que o corpo mantén unha relación espacial.
Por unha banda, a cámara semianecoica da Universidade de Vigo, unha sala illada de ruídos e radiacións externas onde a mellor experiencia é a insuficiencia acústica. Pola outra, o domo do Planetario, no que a reflexión do son intensifica a nosa percepción sensorial.
Planetario do Instituto Marítimo Pesqueiro do Atlántico
Arquitectos: José López Zanón, Luis Laorga Gutiérrez
Ano de construción do edificio: 1963
Inauguración do planetario: 1966
Luis Laorga e José López Zanón son figuras fundamentais da arquitectura española do século XX, e moitos dos seus edificios, repartidos por toda España, están relacionados coa educación.
Nas súas obras máis importantes, realizadas principalmente entre as décadas de 1960 e 1980, aplicaron as tendencias arquitectónicas europeas máis modernas aos edificios educativos. O Instituto Marítimo Pesqueiro do Atlántico, construído integramente en ladrillo e cemento en 1963, destaca polo seu estilo racionalista e moderno, con volumes sinxelos e funcionais, desprovistos de elementos ornamentais. Pola súa tipoloxía construtiva e deseño, é un edificio único cunha arquitectura singular e orixinal.
O Planetario do Instituto Politécnico Marítimo Pesqueiro do Atlántico de Vigo, inaugurado oficialmente en 1966, é un dos elementos máis destacables do complexo educativo. É un fito histórico e técnico en España por ser o primeiro planetario do país, e o segundo de Europa naquel momento. Hoxe en día, segue a funcionar cos seus instrumentos clásicos e é unha ferramenta fundamental no ensino da astronomía náutica ou da navegación estelar.
A cámara semianecoica da Universidade de Vigo
Escola de Enxeñaría de Telecomunicación
A cámara semianecoica da Universidade de Vigo é unha infraestrutura clave do centro de investigación atlanTTic que se atopa situada fisicamente na Escola de Enxeñaría de Telecomunicación do campus vigués. Esta instalación destaca por un acondicionamento acústico avanzado baseado en tecnoloxía Metadyne, que emprega cuñas ignífugas de alta absorción para garantir condicións de campo libre nun rango de frecuencias que abrangue desde os 100 Hz ata os 20 kHz. Grazas a estas propiedades técnicas, o laboratorio permite avaliar cunha precisión extrema a calidade acústica de diversos dispositivos de audio, evitando calquera ruído externo ou reflexións de son. Ademais do seu uso principal na investigación académica e técnica, a cámara gañou notoriedade por albergar actividades singulares e de carácter cultural, como as sesións de escoita do Festival Sinsal, demostrando así a súa versatilidade tanto para o ensaio científico como para a experimentación sonora profesional.
